Spanje door de bril bekeken van uw Nederlandse voorgangers
Interview met Adrian Slotboom  (Hotel Barcarola, S'Agaro)
Interview met Robin Bravenboer (Baya Beach Club, Barcelona)

Interview met Adrian Slotboom  (Hotel Barcarola, S'Agaro)
Adrian Slotboom is directeur van het hotel-restaurant Barcarola in het pitoreske plaatsje S’Agaró (Girona). Het hotel is onderdeel van het van der Valk-concern. Het is een middelgroot hotel, met een capaciteit van 150 bedden, en restaurantcapaciteit van 300 personen.

Het hotel is sinds ’89 onder het beheer van Ad Slotboom en zijn vrouw Carolien. De vorige Spaanse directeur die het complex leidde, voldeed absoluut niet.

Verbouwingen in het verleden

De eerste grote verbouwing, waarbij eigenlijk alleen de buitenmuren bleven staan, is verscheidende malen stil gelegd. De eerste keer werd de verbouwing 6 maanden stil gelegd door de gemeente, omdat de vergunning nog niet helemaal rond was en de tweede keer lag de boel 6 maanden stil omdat de buren een hoge muur niet wilden en daarover klaagden. De gemeente St.Feliu is nou niet bepaald de meest meegaande gemeente, dus geduld en financieel uithoudinsvermogen was vereist.

Personeel

Er zijn flexibele seizoenscontracten die voor Ad zeer aantrekkelijk zijn. Er zijn momenteel 22 man personeel met een vast  seizoenscontract. Tot er werk is blijven deze personen werken. In het laagseizoen, worden ze tijdelijk ontslagen, tot het seizoen weer begint. Zowel voor werkgever als werknemer is dit een veilig arbeidscontact. De werknemer krijgt namelijk een uitkering.

Gemiddeld eenmaal per jaar vindt er een arbeidsinspectie plaats. Bij een Nederlands bedrijf is die kans groter dan bij de Spanjaans bedrijf.

Promotie

Voor de promotie van het restaurant, vooral voor het diner dansant, maakt Ad gebruik van de lokale en regionale kranten en radiozenders. De promotie van het hotel loopt voornamelijk via het van der Valk concern in Nederland.

Seizoen en bezettingsgraad

Men kan de klantengroep als volgt indelen : 60% Spanjaarden, 30% Nederlanders en 10% overige toeristen. De bezettingsgraad over het seizoen is grof geschat : zomer 100%, lente & herfst 60% en winter 10%. Het verschil in hoog- en laagseizoensprijs voor een kamer is zo’n 40%.

Strategie : kwaliteitgericht voor een redelijke prijs

Door een betere kwaliteit van de kamers aan te bieden denkt Ad het hoogseizoen te rekken naar 9 maanden. Mensen zijn van huis uit luxe gewend en verlangen de laatste technische snufjes ook in de kamers van hun vakantiebestemming. Om deze verbetering te bereiken wordt er weer verbouwd.
Het aanbod van restaurants in de omgeving is groot voor het aantal mensen in het gebied. Het restaurant van der Valk zit niet in de laagste prijsklasse. Een diner dansant kost ongeveer €45,- all in, is van zeer goede kwaliteit. Daarnaast treden er goede muzikanten op.
Toch kost het moeite om het restaurant met zo’n maandelijks gebeuren te vullen. Het hotel ziet er luxieuzer uit dan wat men in Spanje gewend is. Volgens Ad is er daarom een bepaalde drempelvrees bij de Spanjaard te bespeuren. Het zal dus wel erg duur zijn, denken zij.

Ad verbaast zich over het feit dat een Spaans restaurant, waar de muren afgeraveld en geel zijn, de bedrading overal los hangt, en waar de tafels niet op tijd worden afgeruimd, toch vol zit met Spanjaarden. Blijkbaar is netheid, een mooie inrichting, kwaliteit e.d. niet zo bepalend voor hen. Grappend zegt Ad, “och als ze binnen de eerste vijf jaar die dingen wel gaan waarderen en hier eens binnenlopen, ben ik al tevreden. Eens moet die mentaliteit toch gaan veranderen. Momenteel gaat men vaak liever bij een Spaans restaurant eten, dan bij het reastaurant van die ‘rare’ Nederlander.”

Kinderen naar Engelse school

De kinderen, twee dochters, gaan naar een Engelse school in Gerona. Ad weet niet of hij binnen 4 of 5 jaar terugkeert naar Nederland. Hij heeft liever dat de kinderen dan goed Engels en Nederlands beheersen, dan het Spaans of Catalaans.

Ad Slotboom is een ondernemer die de klappen van de zweep heeft gekend gedurende de eerste drie jaar in Spanje. “Die waren niet makkelijk”, zegt hij zelf. Vaak heeft hij ook aan terugkeren gedacht. Het kost ontzettend veel energie en uithoudingsvermogen om in Spanje iets goeds en duurzaams neer te zetten.

Ad en Carolien hebben bewezen solide ondernemers te zijn. Ze laten zich niet uit het veld slaan door tegenvallers.

Interview met Robin Bravenboer (Baya Beach Club, Barcelona)

 Waarom Spanje ?

Enige jaren geleden is de Rotterdamse club annex discotheek ‘Baya Beach Club’ door het toonaangevende blad ‘the European’ uitgeroepen tot de beste discotheek van Nederland.

Niet lang daarna werd de eigenaar van de Baya Beach Club, Robin Bravenboer, benaderd door Wil Travestatt, eigenaar van het Barcelonese Arts Hotel en het omliggende comlex, en gevraagd hetzelfde concept toe te passen in de nog beschikbare, vrije ruimte onder het Arts Hotel in de Olympische haven. Travestatt was terecht gekomen bij  Bravenboer omdat hij voor deze vrije beschikbare ruimte een andere invulling voor ogen had dan tot dan toe gebruikelijk was in de Olympische haven, te weten, vele (vis)restaurantjes en nietszeggende kleine kroegjes. Met Robin Bravenboer wilde Travestatt een trekpleister met internationaal aanzien binnehalen en dat is hem gelukt. In eerste instantie ging Bravenboer echter niet in op het voorstel van Travestatt, naar eigen zeggen was het hem te duur. Na enige maanden werd hij echter wederom door Travestatt gebeld en besloot hij, mede in verband met de unieke ligging aan het strand, toch in te gaan op het al eerder gedane voorstel. 

Aanpak bij de vooronderhandelingen

Na de lokatie te hebben bestudeerd bekeek Bravenboer wie op de lokale markt, op het gebied van de horeca, het meest succesvolle concept had toegepast. Vervolgens maakte hij een afspraak met de eigenaar van de prestigieuze keten ‘Moncho´s’ en vroeg deze hem op de hoogte te stellen van de lokale gewoonten, normen en waarden, of anders gezegd; het Catalaanse uitgaansgedrag en bestedingspatroon. Tevens informeerde Bravenboer naar de advocaat en administrateur van de al eerder genoemde eigenaar van Moncho´s ten einde er zeker van te zijn kwaliteit in huis te hebben gehaald. Bravenboer betrok vervolgens een fraai kantoorpand van waar uit  zijn werk een aanvang nam en werd daarbij ondersteund door een tweetalige Spaanse dame die al het noodzakelijke voor hem wist te vertalen. In dit kantoor werden alle klanten ontvangen en van meet af aan werden er goede zaken gedaan, contracten afgesloten en werd er met de bouw van de Barcelonese Baya Beach Club begonnen. 

De bouw

De bouw van de Baya Beach Club heeft vrij lang geduurd; verschillende units van standaard ruimten moesten worden samengevoegd. Achteraf zegt Bravenboer hierover : “Ik had beter één eigen mannetje bij de bouw moeten zetten om feedback te krijgen over de vorderingen en de problemen. Zo hadden we tijdens de bouw een aanzienlijke tijdwinst kunnen boeken.” 

De opening

Nog voordat de Baya Beach Club officieel werd geopend vond er in besloten kring een officieus openingsfeest plaats, speciaal georganiseerd voor enige vooraanstaande bedrijven. Het resultaat van dit officieuze openingsfeest was een effectieve mond op mond reclame en dit resulteerde weer in lange rijen wachtenden op de avond van de officiële opening. Onder de wachtenden bevonden zich vele journalisten die de Baya Beach Club direct zouden voorzien van een niet geringe lokale bekendheid.

Doelgroep

Bravenboer richt zich zowel op Spanjaarden als op Nederlanders. De muziek is echter volledig op de aanwezige Spanjaarden afgestemd en wordt verzorgd door één van Spanje´s bekendste disjockeys. Het publiek in de Baya Beach Club is zeer gevarieerd en mede daardoor is het iedere avond opnieuw een groot feest binnen de discomuren. 

De Spanjaard

Bravenboer ziet de Spanjaard als iemand die niet wil opvallen. “De mentaliteit loopt hier, ten opzichte van Nederland, tenminste vijf jaar achter. Dit is vooral duidelijk te herkennen in de geetaleerde gedrags- en kledingcodes. Nieuwe, actuele trends in Nederland worden hier vooralsnog als té opzichtig beschouwd.

Het is moeilijk een klantenkring op te bouwen die enkel uit Spanjaarden bestaat. Een Spanjaard is gewend veel af te wisselen, of hij het nu naar zijn zin heeft gehad, of niet.” 

Personeel

Over het personeel zegt Bravenboer :” Een Spanjaard functioneert niet onder verticale leiding. Ze zijn gewend aan en verwachten dan ook leiding en sturing van bovenaf. Eigen verantwoordelijk en initiatief is niet wat de Spanjaard kenmerkt. Horizontale leiding is derhalve noodzakelijk.”

Er vindt elke week werkoverleg plaats en Bravenboer neemt voor elke werknemer in het dagelijkse contact de tijd om kort even te vragen hoe het er mee gaat en om hem of haar even een hart onder de riem te steken. Het person eel werkt op basis van een standaardloon dat wordt  aangevuld met commissies die gerelateerd zijn aan de verkoop. De wijze van uitbetalen heeft er voor gezorgd dat het voltallige personeel zich voor de volle 100% inzet teneinde de omzet te maximaliseren. Om het restaurant te verbeteren heeft Bravenboer een eerste klas kok van het ‘Hilton Barcelona’ aangetrokken. Hiermee wilde hij het aanbod meer te laten aansluiten bij de vraag.  

Marges

De marges liggen in Spanje hoger dan in Nederland. Alleen de entreeprijs is in Spanje gemiddeld al € 27,- , terwijl de entreeprijs in Nederland veel lager ligt. Ook op de dranken wordt een ruimere marge behaald.Met betrekking tot prijsniveau en winstmarges concludeert Bravenboer dat alleen al de entree in Spanje zorgt voor een goede omzet.  

Robin Bravenboer, een ondernemer in hart en nieren

Robin Bravenboer begon op zeer jonge leeftijd als entertainer, hij presenteerde shows in discotheken en daarnaast organiseerde hij velerlei activiteiten, zoals ‘mudpoolwrestling’, miss- en misterverkiezingen etcetera. Dertien jaar geleden begon hij zijn eerste zaak. Met een eigen inleg van fl.8000,- en de rest op afbetaling, werd de bar-dancing Hallo geopend. Hierna volgde eetcafé Lebbink. Kort hierop startte Bravenboer discotheek Hallo in Vlaardingen.

Op Pleasure Island in Disneyland, Orlanda, kwam Bravemboer het Baja-concept tegen. Zelf heeft hij er een meer Europese interpretatie aan gegeven en de franchise-rechten voor Europa gekocht.

Hij begon aldus de ‘kleine Baja’ en daarna volgde de ‘grote Baja’, beide gesitueerd in Rotterdam. Later volgde er een ‘aerobic en dance center Baja’  in dezelfde stad alsmede de succesvolle bar Crazy Piano’s (ook volgens een Amerikaans concept). Daarnaast heeft Bravenboer de zaak Eurolimo (6 limousines met jakoesie, achter voor verassingsritten) en de zaak ‘Mistery Guest’ (een kwaliteitsburo voor de horeca) opgezet. Tussendoor is hij ook nog eigenaar van voetbalvereniging Xerxes geweest.

Intussen heeft Robin vele nieuwe projekten lopen en niet slechts in de horeca. Hij is bang dat, als hij niet bezig is, de verveling toe zal gaan slaan. Hij is één van die mensen die het jammer vindt dat de dag maar 24 uur heeft.